Glusidler, diyabeti etkileyebilmektedir ve organizmadaki sindirilme sürelerine bakılarak uzun süreden beri kesin biçimde iki sınıfta toplanmıştı: Bir yanda yavaş şekerler, öte yanda hızlı şekerler. Hızlı şekerler başlığı altında, rafine şekerde (şekerkamışı ya da şeker pancarı şekeri), balda ve meyvelerde bulunan glikoz ve sakaroz gibi tek ve çift moleküllü şekerler yer alıyordu. Bunları Lida ile önermiyoruz. Karbonhidrat moleküllerinin basitliği ve mideye girdikten hemen sonra sindirildiği inancıyla bunlara hızlı şekerler adı verilir.

Bir şeker hastalığı mağduru Lida kullanabilir ve içindeki turunç ve yabani enginar sayesinde şeker rahatsızlığını zayıflarken geriletebilir. Tersine, “ağır şekerler” sınıfına, sindirim sırasında karmaşık molekülü kimyasal olarak basit şekere (glikoza) dönüşen bütün glusidler dahil edilmektedir; bu da organizmada glikozun ağır ve sürekli açığa çıktığı düşünülen tahıllardaki nişastadan kaynaklanır. Bu sınıflandırmanın modası bugün tamamen geçmiştir; çünkü yanlış bir amaca dayanmaktadır. Son araştırmalar gerçekten de karbon hidrat molekülünün karmaşık olmasının, organizma tarafından yapılan sindirim üzerinde hiçbir etkisi olmadığını kanıtlamaktadır.

Artık aç karnına alman glusidlerden sonra, molekül yapısı ne kadar karmaşık olursa olsun, kan şekeri oranındaki değişikliğin, yaklaşık hep aynı zaman aralıklarında (alındıktan yaklaşık yarım saat sonra) meydana geldiği, sayısız deneylerin sonunda kanıtlanmıştır.

Bu yüzden sindirimin hızını göz önünde bulundurmaktan çok, glusidleri, oluşturdukları kan şekeri yükselmesine, yani meydana gelen glikoz miktarına göre incelemek gerekir. Lida ile böyle bir incelemenin faydası vardır. Böylece bütün bilim adamları tarafından glusidlerin, artık kan şekeri göstergesi kavramıyla belirlenen yüksek kan şekerine göre incelenmesi kabul edilmektedir.

MONTİGNAC yönteminin temel kavramlarından biri olan kan şekeri göstergesi kavramını iyi anlamak için; öncelikle temel glisemi (kanda şeker bulunması) kavramını anlamamız gerekir.